کلبه ی من

X

کد آهنگ در وب نوا

قالب و كدهاي جاوا >

کلبه ی من


	بگذارید وبگذرید *ببینیدودل مبندید* *چشم بیندازیدو* *دل مبازید* *که دیر یا زود* *باید گذاشت وگذشت* *ازفرمایشات حضرت علی (ع)* \|+\| نوشته شده توسط ليلا در جمعه هجدهم آبان 1386 \|


	سلام زنگ باران به صدا مي ايد ادم اينجا تنهاست ودر اين تنهايي سايه ي ناروني تا ابديت جاريست به سراغ من اگر مي اييد نرم و اهسته بيایيد مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من \|+\| نوشته شده توسط ليلا در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 \|


	اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست ای کاش ما ادمها شهامت داشتیم که کار رو با دروغ پیش نبریم . معنی احساس رو میدونستیم تا با احساس دیگران بازی نکنیم. ای کاش اگر خودمون هم عاشق نبودیم قدر عشق دیگران رو میدونستیم. گفتن عاشق بودن خیلی اسونه اما رسیدن به اونه که خیلی سخته. ای کاش همه همونطوری که هستیم باشیم. ای کاش بی اجازه و با دروغ وارد حریم عشق نشیم تا کاخ ارزوهای یک نفر رو خراب نکنیم. وای کاش همه صاف و با صداقت باشیم تا کسی روبه دروغ امیدوار نکنیم \|+\| نوشته شده توسط ليلا در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 \|


	*به نام بزرگ مرد تنها* *هميشه توي زندگيم عاشق اين بزرگ مرد تنها* بودم تنهايي كه اسم قشنگش هم براي من زيبا ترين و جذاب ترين و ناب ترين اسمه هميشه و توي تمام لحظه هام به چيزايي كه از زندگيش ميدونم فكر ميكنم به تمام چيزايي كه توي وجود هيچ كس نميشه پيدا كرد . خدايا كمك كن كمك كن كه بتونيم توي زندگي توي كارا توي حرفا و از همه مهم تر توي اخلاق و عشق به اين بزرگ نزديك بشيم . ماه يك هم درد اشنايي دارد . با او از يك نژاد نيست با او هم خانه نيست هر كدام از ان ديگري هستند. دوبيگانه اند اما دو بيگانه ي هم درد و ميدانيم كه دو بيگانه ي هم درد از دو خويش بي درد يا نا هم درد با هم خويشاوند ترند. و ماه اين مسافر تنها اواره ي دشت هاي خاموش وخلوت اسمان در نخلستان هاي ساکت پيرامون شهر چشم به راه او بود . اين زنداني تنهاي خاك مهتاب پرشكوه و بلند زيباي زمين و اين در انبوه مردمش مجهول تا مگرهمچون هرشب به دامن مهربان وپاك اشناي خود مهتاب كشد ودر زير سايه هاي درختان خرما كه منتظرند اهسته و ارام واسوده شب را وساعتهايي از شب را با تنها يار محرم وصاحب سر يعني چاه گفتگو كند. اين زندگي بزرگ مرد تاريخ يعني علي (ع) بوده است. اينها جز به خاطر ان است كه علي تنهاست علي از محمد(ص) هم تنها تر است واز خدا نيز تنها تر است خدا براي تنهاييش ادم را افريد ومحمد براي تنهاييش سلمان را يافت اما علي تنهاست اري علي از خدا نيز تنها تر است یاعلی \|+\| نوشته شده توسط ليلا در چهارشنبه شانزدهم آبان 1386 \|


	چه فراموشيه سنگيني سيبي از شاخه فرو مي افتد اين روزا دوستا هم ديگه با هم صداقت ندارن يه وقتا توي زندگي همديگرو جا ميذارن اين روزا عادت همه رفتن و دل شكستنه درد تمومه عاشقا پاي كسي نشستنه اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه *جرم تمومشون فقط لذت اشناييه* *اين روزا جر م عاشقي شهردل وفروختنه* چاره فقط نشستن و به پاي چشمي سوختنه اين روزا ادما ديگه توقلب هم جا ندارن مردم ديگه تو دلهاشون يه قطره دريا ندارن اين روزا قصه ها همش قصه ي دل سوزوندنه خلاصه ي حرف همه پر زدن و نموندنه جنس دلاي ادما اين روزا سخت وسنگيه فقط توي نقاشيا دنيا قشنگ و رنگيه \|+\| نوشته شده توسط ليلا در چهارشنبه شانزدهم آبان 1386 \|


	*گريستن يتيم از حسرت است و گريستن شمع از* *بهر ناز* *از راز گريستن چون بود؟ اين قصه ايست* *دراز* *خدايا ارزويي در دل دارم اما هرگز خود را لايق ان نديده و* *نميدانم كه بخواهم اين ارزو رااز دل به زبان بياورم هرچند* *ميدانم كه تو خود از همه حال ما اگاهي و بر همه درد ما* *بينايي. اما چگونه من من كه بنده ي گنه كار توام خودم را* *لايق اين خواسته بدانم . در حالي كه نه انچه دارم دانم و* *نه انچه دانم دارم . اما با همه ي اين وجود ازتو ميخوام* *خدايا ميخوام كه به من كمك كني به جايي برسم كه* *لياقت اينو پيدا كنم كه تو بتوني منو بطلبي به سرزمين* *عشاقت. خدايا دوس دارم يه روز برسه كه بتونم خودم رو* *توي كربلاي حسين ببينم سرمو بذارم روي خاكي كه* *زينب و حسين روي اون خاك قدم گذاشتن و عشق به تو* *رو به تمامي عالم هستي ثابت كردند اره دوس دارم* *ساعتها و روزها سر بر اين خاك بذارم و با تمام وجود گريه* *كنم و حسينت رو صدا بزنم كاش ميشد واين روز* *ميرسيد .* *دوس دارم برم كربلاي حسين برم اونجايي كه از خوردن* اب شرم كنم خدايا ارزوي همه ي ارزو به دلها رو براورده كن همه ي عاشقات رو بطلب بيان پا بوس حرم حسينت *زينبي كه تو ازدواج ميگفت يه شرط خوب دارم* *هرجا حسین* *من بره منم باید باهاش برم* *زينبي كه بعد دو روز اومد پي تو قاصد ش* *حق داره بعد مرگ تو شوهرشم نشناسدش* *زينبي كه اگه يه وقت سوار مركبي ميشد زانوي* *عباس علي ركاب زينبي ميشد* \|+\| نوشته شده توسط ليلا در سه شنبه پانزدهم آبان 1386 \|


	چه كسي ميداند دل من گوشة اين سينه چرا ميشكند چه كودكانه روياي زندگي خود را در افق نگاه هاي تو جستجو ميكردم و هر دم قلب خود را كوچكتر از اني مي يافتم كه لياقت خوبي ها و عشق به ظاهر جاودان تو را داشته باشد.چه ساده گمان ميكردم حرفهاي زيباي تو از جنس دلت است .كاش ميدانستم ديري نمي پايد كه همه چيز در وجودت فروكش خواهد كرد وبا تمام وجود خسته خواهي شد . به قولي زماني من وتو كهنه كتاب عشق بوديم اما كتابي كه ورق نزده ان را به پايان رساندي .با اينكه خود ميدانستي چونان دوستت دارم كه حتي اگر پرنده پرواز را و ابرها باريدن را از ياد ببرند تو را از ياد نخواهم برد. اما اينك به خود مي فهمانم كه تو عشقي نداشتي ونسيمي روح انگيز وزود گذري بيش نبودی نقش سرابي را داشتي كه هر چه بيشتر پيش رفتم تو ر ا خسته و خسته تر و شايد هم پشيمان تر از قبل ديدم بهتر اين که كتاب بسته شود تا با خستگي و اجبار ورق بخورد اينك مهربانم اميدوارم كه روزگارت گر بي من بگذرد خوش باد افسوس كه از اين تقدير مكتوب گريزي نيست \|+\| نوشته شده توسط ليلا در دوشنبه چهاردهم آبان 1386 \|


	به نام اوکه مثل هیچکس نیست وتنها یگانه تنهائیست خاطرات تنهايي من جائيست كه آفاق در آن رنگ ديگري دارد و حالا من دلتنگي هايم را با رنگ سياه برايت مينويسم. كاش ميتوانستم بار سنگين غمها ودردهاوحرفها را كه بر سر دلم افتاده وبي تاب بي تابم كرده را كنار بزنم ناديده بگيرم تا سبكتر شوم. كاش ميتوانستم در ابدييت آبي كرانه ها اشيانه اي براي تنهايي خود بسازم ودر اغوش گرم ارامش ارام گيرم اما افسوس كه هيچ كس در اين دنياي خاكي زبان عشق و مردانگي و وفاو از همه مهمتر صداقت را نميداند.اين زمان بين انسان و انسانيت ديوارها سنگي و فاصله ها به درازاي يك عمر است و خدايا تنها تو نظاره گر بر اين فاصله اي. اينجا كسي خوبي را معني عشق و وفاداري را نميداند. سخت است خدايا وسخت تر اينكه كسي كه با او از يك جنس و روح هستي با او صاف وزلالي ويا به تعبيري همانند يك روح در دو كالبدي تورا به خزان بنشاند وهمانند برگ زرد خزان زده اي زير پاي خود له كند وخود گوش بسپارد به صداي خرد شدن دلت اشتباهي كه همه عمرپشيمانم از آن اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم \|+\| نوشته شده توسط ليلا در دوشنبه چهاردهم آبان 1386 \|


	کوچ تقديم به دايي پرويزمهربونم عزيزابايادونام او كه تورا زندگي جاودان بخشيد آغازخواهم كرد پروانه اي از اعماق قلبم برخواست وهمراه با فرشتگان به آسمان پريد.هرچه بالا و بالاتر رفت بزرگ وبزرگتروعزيزوعزيزتر شد.واز آن پس آسمان پرستاره از عطرپروانه پرشد.هم اينك سراسرآسمان راسفركرده اماآن پروانه هرگزقلب مراترك نخواهدكرد. مرگ چهرة زيباي اورا بوسيدواورا چونان برگ پاييزي زرد كرده بود اما براي من تا اخرين روز خدا سبزو بهاري خواهدماند.دريغ كه دراين جانگدازترين لحظة زندگي نه ميتوانم با او بروم ونه با او بمانم تنها با نگاهي اشكي وداعي افسوسي سكوت وسكوت او را براي هميشه وبا تمام خاطرات سبزش به آغوش سرد خاك مي سپارم چه زجر آور است كسي راكه با تمام وجود دوست دارم نتوانم براي آخرين بار اورا در آغوش بگيرم وحرفهاي ناگفته ام را براي جسم بي روحش بگويم و تنها يادگاري اوكه هميشه برايم خواهد ماند آخرين نگاه اوست وجان تنها بهائيست براي ديدار تازه كردن \|+\| نوشته شده توسط ليلا در یکشنبه سیزدهم آبان 1386 \|


	با ارزوی بوسه بر آستان عشق عاشق مسافري هستم كه در جاده مار پيچ هم به راه راست ميرود ويا چوپاني كه گرگ را هم به چرا ميبرد.عاشق پايي كه خود با لي لي كردن به ياري پايي كه درد ميكند ميشتابد و يا فريادي كه ازسكوت تقاضاي پناهندگي دارد.عاشق سگ ولگردي كه با ديدن گربه سرگردان اشك در چشمانش حلقه ميزند. آتش انچنان عاشق سوختن است كه دارو ندارش را در زمان حيات خاكستر ميكند.به اميد آنكه تا آخرين روز خدا سينه اي بي عشق مباد. \|+\| نوشته شده توسط ليلا در شنبه دوازدهم آبان 1386 \|

<

ل

ي

ل

ا

قالب و كدهاي جاوا >